in

Με αφορμή την Δήμητρα της Λέσβου, που έφυγε τόσο άδικα.

Υπάρχει η άποψη ότι όταν γεννιέσαι, είσαι ένας άγραφος πίνακας, ή αλλιώς «tabula rasa” και πως αρχίζεις να διαμορφώνεις την προσωπικότητα σου από περιβαλλοντολογικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Υπάρχει από την άλλη και η άποψη ότι γεννιέσαι έχοντας ήδη κάποια σταθερά, μόνιμα στοιχεία του χαρακτήρα σου, τα οποία θα σε συνοδεύουν εφ όρου ζωής. Στοιχεία όμως όπως η ομοφοβία, είναι έμφυτα ή επίκτητα; 

Εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δεν ενοχλούν κανέναν, άνθρωποι οι οποίοι συχνά νιώθουν πως απλώς γεννήθηκαν στο λάθος σώμα, ενώ πρώτα τους προστέθηκε σαν τίτλος ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, αυτό του φύλου. Αυτά τα άτομα νιώθουν παγιδευμένα μέσα στην ίδια τους τη σάρκα και συχνά πασχίζουν να μιλήσουν για την «διαφορετικότητα» τους. Τέτοιος άνθρωπος υπήρξε και η Δήμητρα της Λέσβου. 

Δεν θα εντρυφήσω τόσο στην ζωή της ίδιας της Δήμητρας, καθώς για αυτήν υπάρχει ήδη πληθώρα πληροφοριών στο διαδίκτυο.. θα πω μόνο πως ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος τόλμησε να ζήσει διαφορετικά μέσα σε ένα τόσο λάθος συγκροτημένο κόσμο. Βίωσε ρατσισμό, εκφοβισμό, κοινωνική κατακραυγή, μίσος, κακία έχοντας ένα πολυ άδοξο τέλος. 

Πέρα από την Δήμητρα όμως, ας συλλογιστούμε λίγο πόσοι άνθρωποι εκεί έξω βιώνουν καθημερινά παρόμοιες καταστάσεις. Πόσο συχνά κάποιος φοβάται να βγει έξω από το σπίτι του φορώντας κάτι όχι τόσο ανδρικό, ή κάτι όχι τόσο γυναικείο. Ταμπέλες παντού, τίτλοι στα πάντα.  Μας ενδιαφέρει τόσο πολυ να κατακρίνουμε τον άλλον για τις επιλογές και την διαφορετικότητα του που στο τέλος ξεχνάμε τι έχει όντως ουσία στην δίκη μας ζωή. 

Αυτοκριτική; Καμία. Αυτοβελτίωση; Επίσης καμία. Σε έναν κόσμο που θελουμε να θεωρείται σύγχρονος και εξελιγμένος, δρούμε σαν άνθρωποι των σπηλαίων, μη υπολογίζοντας σε καμία των περιπτώσεων τα συναισθήματα του άλλου. Εκφράζουμε αβίαστα σκέψεις μας, για τις οποίες τις περισσότερες φορές δεν ερωτηθήκαμε καν. Αντλούμε προσωπική ευχαρίστηση και ηδονή εκφοβίζοντας και κάνοντας τον άλλον να αισθάνεται μικρός και ασήμαντος. 

Όμως μικρός και ασήμαντος είναι ο θύτης και όχι το θύμα. Μικροί και ασήμαντοι ήταν όσοι μπήκαν στο σπίτι της Δήμητρας και την εξευτέλισαν, εγκληματίες όσοι την παράτησαν μετά από το ατύχημα, όχι η Δήμητρα επειδή επέλεξε να είναι ο εαυτός της. Ασήμαντος είναι αυτός ο οποίος θα κοροϊδέψει κάτι που στα μάτια του είναι διαφορετικό. Δεν είναι κακό να είσαι διαφορετικός, κακό είναι να μην δέχεσαι πως υπάρχουν άνθρωποι διαφορετικοί από εσένα. Και αν δεν συμφωνείς με αυτό, είσαι απλά μέρος του προβλήματος. 

Καλό παράδεισο Δήμητρα.

This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!

What do you think?

Written by Gella El

Πώς να έρθεις πιο εύκολα σε οργασμό με το στοματικό σεξ…

Οι εμβολιασμένοι μπορούν να κάνουν σεξ με τους μη εμβολιασμένους…